من و دل خودم

قطره تا دریا...

meandmyheart — Tue, 06 Oct 2009 08:06:14 GMT

قطره دلش دريا ميخواست.خيلي وقت بود كه به خدا گفته بود.
هر بار خدا مي گفت:از قطره تا دريا راهي ست طولاني.راهي از رنج و عشق وصبوري.هر قطره را لياقت دريا نيست.
قطره عبور كرد وگذشت.قطره پشت سر گذاشت.قطره ايستاد و منجمد شد.قطره روان شد و راه افتاد.قطره از دست داد و به اسمان رفت.و هر بار چيزي از رنج و عشق و صبوري اموخت.
تا روزي كه خدا گفت:امروز روز توست. روز دريا شدن .خدا قطره را به دريا رساند. قطره طعم دريا را چشيد . طعم دريا شدن را. اما...
روزي قطره به خدا گفت:از دريا بزرگتر هم هست؟
خدا گفت: هست.
قطره گفت:پس من ان را ميخواهم.بزرگترين را.بي نهايت را.

خدا قطره را برداشت و در قلب ادم گذاشت و گفت:اين جا بي نهايت است.
ادم عاشق بود. دنبال كلمه اي مي گشت تا عشق را توي ان بريزد. اما هيچ كلمه اي
توان سنگيني عشق را نداشت.ادم همه ي عشقش را تو ي يك قطره ريخت.

قطره از قلب عاشق عبور كرد.
و وقتي قطره از چشم عاشق چكيد
خدا گفت:
حالا تو بي نهايتي
زيرا كه عكس من در اشك عاشق است.

سین هفتم هفت سین جهان...

meandmyheart — Fri, 03 Apr 2009 09:48:18 GMT

دنیا پر از سین است و شما می توانید از بی شمار سین های عالم، هر کدام را که خواستید بردارید. من اما از میان همه سین ها، سیمرغ را انتخاب می کنم.هرچند گنجشکی کوچکم و هرچند روی شاخه نازک زندگی نشسته ام اما دلم بی تاب پر زدن در هوای قاف است...

بی تاب آن کوه بلندی که روی لبه جهان است و آنطرفش دیگر خاکی نیست و زمینی. و همه اش آسمان و همه اش ملکوت است. و به فکر آن درختم. آن درخت که سیمرغ بر آن آشیانه دارد و شاخه هایش تا دورترین نقطه آسمان رفته است.

اگر سیمرغی هست پس گنجشک ماندن و بلبل ماندن و طاووس ماندن، گناه است. باید رفت و بسیار رفت. باید پر زد و بسیار پر زد تا آهسته آهسته سیمرغ شد.

اگر سیمرغ را می خواهی باید سفر کنی و این سفری سخت است، بسیار سخت. اما باید خوشحال باشی و سرخوش بروی و سادگی، توشه ات باشد. و باید یاد بگیری که کمتر سخن بگویی و بیشتر عمل کنی؛ پس سکوت، زبان این سفر است و هرچه می روی طعم سبکی را بیشتر می چشی.

سالی نو آمده است و من سفره ای به بزرگی جهان پهن می کنم و هفت سینی می چینم از سفر و سختی و سادگی و سکوت و سبکی و سرخوشی. اما همه سین ها تنها در کنار سیمرغ زیباست که سین هفتم هفت سین جهان است.

سال نو مبارک!

...

meandmyheart — Mon, 01 Sep 2008 06:51:09 GMT

انا لله و انا اليه راجعون

پدر بزرگ رفت و من همچنان در حسرت روزهای از دست رفته..

خدایا ...صبر

خدایا...

meandmyheart — Sun, 27 Jul 2008 12:27:18 GMT

خدایا !

دلم را همچون ني لبكي چوبين بر لب هاي خود بگذار .

زيبا ترين نغمه هايت را در فضاي زندگي مردمان مترنم كن !

چنان بنواز دلم را كه هر جا نفرتي هست عشق باشم من !!

هر جا زخمي هست مرهم باشم من !

هر جا ترديدي هست ايمان باشم من !

هر جا نا اميدي هست اميد باشم من ! هر جا تاريكي هست روشنايي باشم من !

هر جا غمي هست شاد ماني باشم من !

خدايا !

توانم ده تا دوست بدارم بي چشمداشت

وبفهمم ديگران را حتي اگر نفهمند مرا !

خدايا !

همه جاي زمين تو را دوست دارم

اما نمي توانم پنهان كنم كشورم را كمي بيشتر از جاهاي ديگر دوست دارم .

پس به خاك كشورم سرسبزي و خرمي ببخش !!

هوايش را پاك كن .

آب هايش را زلال !

دل و زبان مردم كشورم را تطهير كن !

دختران و پسران كشورم را پاك و زيبا كن !

باشد كه در سيماي آن ها

روشني عشق تو بدرخشد !

قطاری به مقصد خدا...

meandmyheart — Sun, 06 Apr 2008 09:10:39 GMT

قطاری که به مقصد خدا می رفت ٬ لختی در ايستگاه دنيا توقف کرد و پيامبر رو به جهان کرد و گفت:

مقصد ما خداست ٬ کيست که با ما سفر کند ؟

کيست که رنج و عشق توامان بخواهد ؟

کيست که باور کند دنيا ايستگاهی است تنها برای گذشتن ؟

قرن ها گذشت اما از بيشمار آدميان جز اندکی بر آن قطار سوار نشدند .
از جهان تا خدا هزار ايستگاه بود . در هر ايستگاه که قطار می ايستاد ٬ کسی کم می شد .

قطار می گذشت و سبک می شد . زيرا سبکی قانون راه خداست .

قطاری که به مقصد خدا می رفت ٬ به ايستگاه بهشت رسيد .

پيامبر گفت :‌اينجا بهشت است . مسافران بهشتی پياده شوند . اما اينجا ايستگاه آخرين نيست .

مسافرانی که پياده شدند ٬ بهشتی شدند .

اما اندکی ٬ باز هم ماندند ٬ قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند .
آنگاه خدا رو به مسافرانش کرد و گفت : دورو بر شما ٬ راز من همين بود . آن که مرا می خواهد ٬ در ايستگاه بهشت پياده نخواهد شد .

و آن هنگام که قطار به ايستگاه آخر رسيد ٬ ديگر نه قطاری بود و نه مسافری…

بهار كه‌ بيايد، رفته‌ام‌...

meandmyheart — Wed, 19 Mar 2008 19:42:39 GMT

قصه‌ را كه‌ مي‌داني؟ قصه‌ مرغان‌ و كوه‌ قاف‌ را، قصه‌ رفتن‌ و آن‌ هفت‌ وادي‌ صعب‌ را، قصه‌ سيمرغ‌ و آينه‌ را؟
قصه‌ نيست؛ حكايت‌ تقدير است‌ كه‌ بر پيشاني‌ام‌ نوشته‌اند. هزار سال‌ است‌ كه‌ تقدير را تأ‌خير مي‌كنم.

اما چه‌ كنم‌ با هدهد، هدهدي‌ كه‌ از عهد سليمان‌ تا امروز هر بامداد صدايم‌ مي‌زند؛ و من‌ همان‌ گنجشك‌ كوچك‌ عذرخواهم‌ كه‌ هر روز بهانه‌اي‌ مي‌آورد، بهانه‌هاي‌ كوچك‌ بي‌مقدار.
تنم‌ نازك‌ است‌ و بال‌هايم‌ نحيف. من‌ از راه‌ سخت‌ و سنگ‌ و سنگلاخ‌ مي‌ترسم. من‌ از گم‌ شدن، من‌ از تشنگي، من‌ از تاريك‌ و دور واهمه‌ دارم.

گفتي‌ قرار است‌ بال‌هايمان‌ را توي‌ حوض‌ داغ‌ خورشيد بشوييم؟ گفتي‌ كه‌ اين‌ تازه‌ اول‌ قصه‌ است؟ گفتي‌ كه‌ بعد نوبت‌ معرفت‌ است‌ و توحيد؟ گفتي‌ كه‌ حيرت، بار درخت‌ توحيد است؟ گفتي‌ بي‌ نيازي...؟
گفتي‌ كه‌ فقر...؟ گفتي‌ كه‌ آخرش‌ محو است‌ و عدم...؟

آي‌ هدهد! آي‌ هدهد! بايست؛ نه، من‌ طاقتش‌ را ندارم...

بهار كه‌ بيايد، ديگر رفته‌ام. بهار، بهانه‌ رفتن‌ است. حق‌ با هدهد است‌ كه‌ مي‌گفت: رفتن‌ زيباتر است، ماندن‌ شكوهي‌ ندارد؛ آن‌ هم‌ پشت‌ اين‌ سنگريزه‌هاي‌ طلب.
گيرم‌ كه‌ ماندم‌ و باز بال‌بال‌ زدم، توي‌ خاك‌ و خاطره، توي‌ گذشته‌ و گل. گيرم‌ كه‌ بالم‌ را هزار سال‌ ديگر هم‌ بسته‌ نگه‌ داشتم، بال‌هاي‌ بسته‌ اما طعم‌ اوج‌ را كي‌ خواهد چشيد؟

مي‌روم، بايد رفت؛ در خون‌ تپيده‌ و پرپر. سيمرغ، مرغان‌ را در خون‌ تپيده‌ دوست‌تر دارد. هدهد بود كه‌ اين‌ را به‌ من‌ گفت.
راستي، اگر ديگر نيامدم، يعني‌ كه‌ آتش‌ گرفته‌ام؛ يعني‌ كه‌ شعله‌ورم! يعني‌ سوختم؛ يعني‌ خاكسترم‌ را هم‌ باد برده‌ است.
مي‌روم‌ اما هر جا كه‌ رسيدم، پري‌ به‌ يادگار برايت‌ خواهم‌ گذاشت. مي‌دانم، اين‌ كمترين‌ شرط‌ جوانمردي‌ است.

بدرود، رفيق‌ روزهاي‌ بي‌قراري‌ام! قرارمان‌ اما در حوالي‌ قاف، پشت‌ آشيانه‌ سيمرغ، آنجا كه‌ جز بال‌ و پر سوخته، نشاني‌ ندارد...

سال نو مبارک!

پله‌ پله‌ تا خدا...

meandmyheart — Wed, 05 Mar 2008 13:47:33 GMT

قصه‌ آدم، قصه‌ يك‌ دل‌ است‌ و يك‌ نردبان. قصه‌ بالا رفتن، قصه‌ پله‌ پله‌ تا خدا. قصه‌ آدم، قصه‌ هزار راه‌ است‌ و يك‌ نشاني.قصه‌ جست‌وجو. قصه‌ از هر كجا تا او.قصه‌ آدم، قصه‌ پيله‌ است‌ و پروانه، قصة‌ تنيدن‌ و پاره‌ كردن. قصه‌ به‌ درآمدن، قصه‌ پرواز...

من‌ اما هنوز اول‌ قصه‌ام؛ قصه‌ همان‌ دلي‌ كه‌ روي‌ اولين‌ پله‌ مانده‌ است، دلي‌ كه‌ از بالا بلندي‌ واهمه‌ دارد، از افتادن.
پايين‌ پاي‌ نردبانت‌ چقدر دل‌ افتاده‌ است!
دست‌ دلم‌ را مي‌گيري؟ مواظبي‌ كه‌ نيفتد؟
من‌ هنوز اول‌ قصه‌ام؛ قصه‌ هزار راه‌ و يك‌ نشاني.
نشاني ا‌ت‌ را اما گم‌ كرده‌ام. باد وزيد و نشاني‌ات‌ را بُرد.
نشاني‌ات‌ را دوباره‌ به‌ من‌ مي‌دهي؟ با يك‌ چراغ‌ و يك‌ ستاره‌ قطبي؟
من‌ هنوز اول‌ قصه‌ام. قصه‌ پيله‌ و پروانه، كسي‌ پيله‌ بافتن‌ را يادم‌ نداده‌ است. به‌ من‌ مي‌گويي‌ پيله‌ام‌ را چطوري‌ ببافم؟
پروانگي‌ را يادم‌ مي‌دهي؟
دو بال‌ ناتمام‌ و يك‌ آسمان‌
من‌ هنوز اول‌ قصه‌ام. قصه...

سالگرد...

meandmyheart — Tue, 12 Feb 2008 16:29:18 GMT

يك سال مي گذرد... 365 روز پيش ...

ميليون ها ساعت و ميليارد ها ثانيه گذشت تا به امروز رسيدم..

تا من و دل خودم يك ساله شد...

هنوز هم گاهي اوقات باورم نمي شود كه من رسماً وبلاگ نويس شده ام اگر چه كار چندان شاق و دور از انتظاري هم نيست.

پيشنهاد ايجاد وبلاگ را دكتر تهراني به من دادند ، خودشان هم وبلاگ دارند ، يعني داشتند. مدت هاست كه ديگر به روز نمي كنند، زندگي ست و هزار دردسر...

اوائل وقتي اصرار مي كردند كه يك وبلاگ داشته باشم احساس مي كردم كه آدم هاي بيكار و اينترنت گرد كه كلي وقت اضافي دارند دنبال اين جور كارها هستند ، تعجّب مي كردم كه چطور خودش وبلاگ دارد.

به من مي گفتند تا وقتي وبلاگ نزني ، آدرس وبلاگم را به تو نمي دهم.شايد همين كنجكاوي ناشي از دانستن نام وبلاگ دكتر بود كه مقدّمات را در ذهنم مرور كردم گر چه قبل از اينكه وبلاگي زده شود و مطلبی گذاشته شود دکتر آدرس وبلاگش را به من داد.

با اينكه وبلاگش چندان به دلم ننشست ، بعد ها فهمیدم در اين اوضاع شلم شورباي وبلاگ نويس ها ، نوشته هايش حرف ها براي گفتن دارد .

سعي كردم كه اسم هايش ساده باشد و منطبق با محتوايش. حرف هايي كه از دل مي آيد و البته بر دل من هم مي نشيد. حرف هايي كه سعي مي كنم تا مدام مرورشان كنم مبادا كه يادم برود كه بودم و مي خواهم كه باشم و اين شد كه شد من و دل خودم.

نمي گويم كه لحظات بد نداشت امّا در مجموع برايم عالي بود ، انگار كه احتياج داشتم و خودم نمي دانستم . شايد مهمترينش اين بود كه فهميدم همه ي آنهايي كه وبلاگ دارند هم بيكار نيستند ، خودم در بدترين لحظات و سخت ترين فشار ها مقيد به به روز كردن بودم .هنوز هم امّا ، دليلش را نفهميدم.

يكي از بزرگترين حسن هاي من و دل خودم ، دوستان خوبش بود و هست. كساني كه در بدترين لحظات با من بودند و در كنارك. باورم نمي شد كه در اين فضاي نوشتار مجازي ، دوستي هايي چنين به وجود بيايند و پيوندهايي محكم برقرار شوند.

عاطفه ي عزيزم كه مدتي بعد از شروع، باهاش آشنا شدم و در بدترين لحظات هم پيشم مي آمد و تنهايم نمي گذاشت. نخوانده بودم نوشته هايي كه زيباتر از او از عشق سخن گفته باشند و معناي عشق حقيقي را در رسيدن و قرب به خدا بدانند

شيماي نازنينم كه علاوه بر مهرباني هايش ، واسطه ي دوستي من و عاطفه هم بود و وجود ارزشمندش با وجود تمام گرفتاري ها و مشكلاتش هميشه قوت قلبم بوده و هست.

من عزيزم با آن نوشته هاي مبهم و رمز آلودش كه هيچ گاه از خواندنشان سير و خسته نمي شوم.

ساراي گلم كه عاشق مناجات هاي زيبايش با خداوندش هستم و بارها آرزو كردم كه بتوانم لحظه اي اين گونه با خدايم صحبت كنم.

وفاي با وفايم كه وفا و درست فكر كردن را از او آموختم و بابت تمام بودن ها و حرف هايش هميشه مديونش هستم.

مادر مهرباني كه لحظه لحظه هاي وجود نازگلش همراهش بودم و با او احساس مادر بودن و عاشق بودن را آموختم.

بهنام عزيز كه "دخترم " گفتنش هر بار لبخند شيريني بر لبانم مي نشاند و نوشته هايش به من آموخت كه مي شود هر حرفي را در هر قالبي زد.

رهاي مهربانم ، دوست گلي كه در تك تك لحظه هاي دانشجوييم احساسم را با احساسش مشترك ديدم.

مريم گلم كه لحظه لحظه هاي حضور در وبلاگش برايم چيز تازه اي داشت و اولين بار بود كه به لطف پارميداي گلش خاله شدم.

فرشته ي عزيزم ، همزادم كه تنها به خاطر نام مشترك آشنا شديم و لحظه به لحظه از آشنايي با او و نوشته هايش خوشحال تر مي شوم.

كياي عزيز ، جناب كيا كه جنابش را خودم اختراع كردم و با آنكه نمي دانم چرا ولي الحق كه به اسمش و شخصيتش برازنده است.

محسن عزيز كه شرح پشيماني ها و اعترافاتش با خدا حس غريبي در من به وجود مي آورد.

حسن عزيز كه از خدا مي خواهم خوب باشد تا هميشه بيايد و من از مناجات هايش با امام زمان لذت ببرم.

آتوساي گلم كه حضور در وبلاگش با تمام بي استعداديم در شعر ، تا به حال خسته ام نكرده است و هر پستش برايم زيبايي خاصي داشته است.

مهديه و صادق عزيز كه عاشق شعر ها و نوشته هايشان هستم و لذت خواندن آنها را با هيچ چيز عوض نمي كنم.

شيناي مهربانم كه نوشته ها و جملات پر تمثيلش را تا چند بار نخوانم نمي توانم نظري داشته باشم.

دكتر بوترابي عزيز كه نوع كامنت ها و نوشته هايشان منحصر به فردترين كامنت ها و دست نوشته هايي ست كه تا به حال ديده ام و خوانده ام.

و ش.شريعتي گل و همكلاس عزيزم كه هنوز نفهميدم چرا اين قدر به دكتر شريعتي و نوشته هايش علاقمند است.

و نازنين ، تينا ، فاطيما ، پريا و سمانه ي گلم و ايلياد ، دامين ، آرين و نيما ي عزيز و همه ي دوستاني كه كه همیشه و همیشه نوشته هايشان را دوست دارم و از خواندنشان لذّت مي برم. بابت فراموشي نامشان عذر مرا بپذيرند.

خداوند را شكر مي كنم و تشكر مي كنم از كسي كه تمام اين زيبايي ها و دوستي ها را به من هديه كرد.

و اميدوارم كه من و دل خودم با تمام دوستانش باشد و بماند و ادامه دهد و روز به روز بهتر و پربارتر شود.

يكتايي ما...

meandmyheart — Wed, 16 Jan 2008 15:46:41 GMT

شاید این بزرگترین احترام خداوند به انسان باشد که هیچکس را یکسان و شبیه دیگری خلق نکرده است. تمامی انسانها منحصر به فرد هستند.

پس هر یک از ما در زندگی مسئولیت های منحصر به فردی هم خواهیم داشت. در حقیقت هر انسان قطعه پازلی منحصر به فرد است.

قطعه ای که تنها برای رسیدن به جایگاه قطعی خود میتواند تلاش کند و اگر این قطعات با هم مقایسه کنیم در حقیقت نوعی مسموم شدن است.

پس یادمان باشد که هر یک از ما در این دنیای خاکی یکتا هستیم و بی نظیر و توانایی ها و استعدادهای خاص خویش را دارا هستیم که در نوع خود بدون رقیب و ارزشمند.

عظمت دعا ...

meandmyheart — Wed, 26 Dec 2007 15:55:01 GMT

من به هيچ وجه خدا را لمس نكردم، ولي خدايی كه قابل لمس باشد كه ديگر خدا نيست.

اگر هر دعايی را هم اجابت كند، همينطور.

همان‌جا بود كه براي نخستين بار حدس زدم كه عظمت دعا بيش از هر چيز در اين امر نهفته است كه پاسخی به آن داده نمی‌شود و زشتی سوداگری را به اين مبادله راهی نيست.

اين را هم دريافتم كه آموختن دعا، آموختن سكوت است و عشق فقط از جايی شروع می‌شود كه ديگر هيچ انتظاری برای گرفتن هيچ چيز وجود نداشته باشد.

«عشق» تمرين «نيايش» است و «نيايش» تمرين «سكوت»…