وصيت نامه ام به شرح زير مي باشد :

قبر مرا نيم متر كمتر عميق كنيد تا پنجاه سانت به خدا نزديكتر باشم. بعد از مرگم، انگشت‌هاي مرا به رايگان در اختيار اداره انگشت‌نگاري قرار دهيد. به پزشك قانوني بگوييد روح مرا كالبدشكافي كند، من به آن مشكوكم! ورثه حق دارند با طلبكاران من كتك‌كاري كنند. عبور هرگونه كابل برق، تلفن، لوله آب يا گاز از داخل گور اينجانب اكيدا ممنوع است. بر قبر من پنجره بگذاريد تا هنگام دلتنگي، گورستان را تماشا كنم. كارت شناسايي مرا لاي كفنم بگذاريد، شايد آنجا هم نياز باشد!

مواظب باشيد به تابوت من آگهي تبليغاتي نچسبانند. روي تابوت و كفن من بنويسيد: اين عاقبت كسي است كه زگهواره تا گور دانش بجست. دوست ندارم مردم قبرم را لگدمال كنند. در چمنزار خاكم كنيد! كساني كه زير تابوت مرا مي‌گيرند، بايد هم قد باشند. شماره تلفن گورستان و شماره قبر مرا به طلبكاران ندهيد. گواهينامه رانندگيم را به يك آدم مستحق بدهيد، ثواب دارد. در مجلس ختم من گاز اشك‌آور پخش كنيد تا همه به گريه بيفتند. از اينكه نمي‌توانم در مجلس ختم خودم حضوريابم قبلا پوزش مي‌طلبم. به مرده شوي بگوييد مرا با چوبك بشويد چون به صابون و پودر حساسيت دارم. چون تمام آرزوهايم را به گور مي‌برم، سعي كنيد قبر مرا بزرگ بسازيد كه جاي جسدم باشد.

دریا باش که اگر کسی سنگی به سویت پرتاب کرد سنگ غرق شود نه آنکه تو متلاطم شوی.

 یادمان نرود که دریا، بی رودخانه می خشکد...

هیچ وقت تا حالا بعد از اون انشای كذايي سالاي دبستان به این سوال فكر كردي؟؟ هیچ وقت از خودت سوال كردي حالا كه بیشتر از ده سال از سالاي عمرتو پشت نيمكتاي مدرسه و دانشگاه در راه تحصیل علم گذروندي ،نظرت در مورد این سوال چیه؟؟

مطمئنم يا اصلا تا حالا بهش فكر نكردي يا اگه كردي اینقدر ذهنت درگیر کتاب و درس بوده كه نتونستي جوابی معقولانه و منطقی براش پیدا كني.

اما من كه خودم همیشه تو انشاهام علمو انتخاب مي کردم و از مزاياش داد سخن مي دادم حالا ثروتو انتخاب مي کنم.مي دونی چرا؟؟ چون حتی با ثروتم مي تونی پله هاي ترقی علمو يكي يكي بالا بري و به قلش برسی و آخرش هم از همه كسايي كه مثل خودت به اونجا رسیدن سرتر باشی.

تا حالا از خودت سوال كردي چرا اکثر هنرپیشه ها و خواننده ها دكتر،مهندس ان؟امیدوارم نگی عاشق این ارا بودن و دنبال عشقشون رفتن،اتفاقا به نظر من اینا عاقل بودن نه عاشق،چون وقتی درس خوندن و دیدن تو این کارا نون نیست و تا بخوان دنبال كار بگردن عمرشون به آخر رسیده دنبال این کارا رفتن.

به فرض این كه مهندس باشی يا دكتر، فكر مي كني تا پول نداشته باشی مي تونی مطب و دفتر باز كني يا اینکه اگه بالاخره موفق شدی و باز كردي روزي چند تا مشتری داري به جز يه چند تا از فك و فاميلات كه تازه اگه اونا هم مثل خودت بي پول باشن تو رودرواسي گير مي كني و مجبور مي شي ازشون پولی نگيري در حالي كه يكي مثل خودت البته از نوع پولدار بعد از اینکه مثل تو استاد و دكتر شد دنبال كاري كه از اباء و اجدادش بهش رسیده میره و تا آخر عمرش بهترین زندگی رو داره بدون اینکه بخواد مثل تو زحمتی بكشه و عرقی بريزه چون كه اباء و اجدادش قبلا این زحمتا رو کشیدن و قبلا عرقا رو ریختن.

در هر حال حرفم سر این نیست كه بفهمی علم بهتره يا ثروت.چون يا تا حالا فهمیدی يا تو آینده نه چندان دور مي فهمی.

امروز که شروع به نوشتن این وبلاگ کردم وقتی به انگیزم واسه شروع یه همچین کاری فکر می کنم  شاید تنها دلیلش تلنگر یه دوست باشه، شایدم دیدن خیلی تصادفی یه وبلاگی به نام :

/  http://yasaman-1378.blogfa.com/ 

اين چيزاش زياد مهم نيست.مهم اينه كه من يه كاري رو شروع كردم و اميد زيادي به خوب پيش بردنش دارم. 

تصميم ندارم زياد از دل نوشته هاي خودم استفاده كنم.اين هدفو دارم كه بيشرش چيزايي رو اينجا بنويسم كه با خوندنشون حس غريبي بهم دست ميده ، حسي كه شايد برومده از دل خودم باشه.

  اما واسه شروع بد نيست يكي از نوشته هاي خودمو بذارم.نوشته اي كه اونو به بچه هاي پايين شهر تقديم مي كنم.به اميد اينكه مرحمي باشه روي قلباي مهربون اونا...